blog.megahz.org

..δημιουργώ καταστρέφοντας..
ΕΙΜΑΙ ΤΖΙΑΙ ΣΤΑ:

"..ντάξει, κάμνω το (variable0) όσπου να δω ήντα μπου να γινεί με το (variable1) για να δω αν θα (variable2) τζιαί να (variable3).."


Κάπως έτσι ξεκινούν οι κουβέντες με τους παρέες τζιαι παρέισσες μου τον τελευταίο τζιαιρό. Ούλλοι καρτερούν κάτι, καρτερούν να γίνει κάτι, καρτερούν να κάμουν κάτι τζιαι καρτερούν να έρτει μία στιγμή που έννα τους δώκει την ευκαιρία να κάμουν τζιήντο πολυπόθητο κάτι.

Έβαλα κάποιες μεταβλητές (εν αγγλιστί) στην αρχική μου την κουβέντα γιατί εν τζιήνες που αλλάσουν τζιαι όι η πρόταση, η πρόταση μεινίσκει η ίδια πολλές φορές τζιαί εν θλιβερό.

Το (variable0) εν το προσωρινό, κάτι που εν μας αρέσκει, κάτι που το κάμνουμε γιατί εν έχουμε άλλο τρόπο να επιβιώσουμε.

πχ. "...ντάξει, κάμνω τη (σερβιτόρα στο καφέ)"

Το (variable1) εν μία λύση που έχουμε στο νού μας ότι εννα μας βοηθήσει, εν κάτι που εκάμαμε ήδη τζιαί καρτερούμε να μας φκει. Εν το σκαλί που μεσα στο νου μας έχουμεν το σαν πιο γερό που το σκαλί που πατούμε τωρά τζιαί θέλουμε να πατίσουμε για να πάμε σε τζιήντο ονειρικό σκαλί πάρακατω.

πχ. "...ντάξει, κάμνω τη (σερβιτόρα στο καφέ) όσπου να δω ήντα μπου να γίνει με το (χαρτί που έστειλα στο υπουργείο ότι έχω ανάγκη τη δουλειά)"

Το (variable2) τωρά, εν τζιήνο που καρτερούμε τζιαί πως καρτερούμε, εν η αλλαγή στη ζωή μας, εν τούτο που παρακαλούμε ούλλη μέρα να γίνει για να αρκεψουμε να θωρούμε το μέλλον, δηλαδή το (variable3).

πχ. "...ντάξει, κάμνω τη (σερβιτόρα στο καφέ) όσπου να δω ήντα μπου να γίνει με το (χαρτί που έστειλα στο υπουργείο ότι έχω ανάγκη τη δουλειά) για να δώ αν θα (διοριστώ)"

Πόσες φορές ακούμε την πιό πάνω κουβέντα που φίλους τελειωμένους δασκάλους; Τα (variable0) τζιαι (variable1), αλλάσσουν για να ταιρκάζουν στη περίπτωση του καθενού. Ο σκοπός εν τζιαμέ, τζιαμέ στο (variable2), να διοριστώ, να προαχθώ, να προσληφθώ, να καταφέρω να πιερώσω τζιαί τούντο νοίτζι, να πάω ένα ταξίδι, να κάμω το δώρο, να έχω φαί τζαι πόψε στο τραπέζι, να έχω στέγη τζιαι τραπέζι.. Ούλλοι αναμένουμε, επιδιώκουμε ή θέλουμε κάτι να γίνει.

Το (variable3) εν το μέλλον, ούλλα τα πιο πάνω πρέπει να γίνουν για να πάμε πάρακάτω να συνεχίσουμε τη ζωή μας τζιαι να βάλουμε καινούργιους στόχους τζιαί τζιαινούρκα δεδομένα στα (variable0)(variable1) τζιαι (variable2).

πχ. "...ντάξει, κάμνω τη (σερβιτόρα στο καφέ) όσπου να δω ήντα μπου να γίνει με το (χαρτί που έστειλα στο υπουργείο ότι έχω ανάγκη τη δουλειά) για να δώ αν θα (διοριστώ) τζιαι να (νοικιάσουμε να φύουμε που την πεθερά μου)..."

Εν το μέλλον όπως είπα, θωρείς μπροστά βάλλεις στόχους, γυρεύκεις το πάρακατω. Κάποιοι εν το εκφράζουν αλλά σίουρα έχουν το στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Εν μέσα στην αθρώπινη φύση να θωρείς μπροστά να θέλεις να αλλάξεις την υφιστάμενη κατάσταση σου για να πάεις σε κάτι άλλο. Τζιείνοι που εν τους κόφτει τζιαί ούτε βάλλουν το (variable3) θαυμάζω τους. Θαυμάζω το ότι έσχιεις τη δύναμη να το κάμεις αλλά εν θα μπορούσα να το έκαμνα. Θωρούν μόνο το τώρα, εν ξέρουν τι θέλουν να γίνει πάρακατω, εν βασίζουντε σε κανένα τζιαί σίουρα εν έχουν κανένα να βασίζετε πάνω τους. Το (variable3) δημιουργεί ανυπομονησία, άγχος οδηγεί σε νεύρα, άρα καλύτερα να μεν το έσχεις αλλά χωρίς τζιείνο μεινίσκεις κάπως στάσιμος. Χωρίς άλλα προβλήματα μεν αλλά ταΐζεις έτσι την υπέρτατη σου βαρεμάρα. Έτσι το θωρώ.

Που την άλλην το (variable3) εν τζιήνο που εννά ξαναξεκινήσει την διαδικασία. Όταν εκπληρώσουμε ή παραιτήσουμε  την προηγούμενη κουβέντα τότε το (variable3) εννα την ξαναρκέψει. Έννα έρτεις τζιαί εννα βάλεις τζιαινούρκα θέλω στο (variable3), τζιαινούρκα προβλήματα τζιαι τζιαινούρκα δεδομένα στα (variable0) τζιαι (variable1). Τζιαι πάει τζιαι πάει τζιαί συνεχίζεται η ζωή, δημιουργούμε θέλω, άμα τα αποκτήσουμε, θέλουμε τζιαι άλλα, είμαστε αχόρταγοι. Εμφανίζουντε προβλήματα, παλεύκουμεν το, προσπαθούμε να τα λύσουμε, αναποθκιές, έξοδα, ριάλλια. Είμαστε μαζόχες; Τούτο εν απαντιέται με ένα ναι ή ένα όι. Ο καθένας θωρεί το κομματούι του τζιαί βάλλει τα δικά του θέλω. Μπορεί τα θέλω που καρτερά ο άλλος ναν ένα φαί στο τραπέζι ή μπορεί να είναι να κατακτήσει το κόσμο.

Πέρα που τα θέλω τζαι τους στόχους, εξεκίνησα να γράφω τούτο το ποστ για τους φίλους μου αλλά τζιαί εμένα που εν είμαστε ευχαριστημένοι που κάποια πράματα της ζωής μας. Οι παραπάνω εννεν ευχαριστημένοι έτσι όπως περνά η ζωή τους, κάμνουν πράματα που εν τους αρέκσουν πέρκει καταφέρουν να παν στα πράματα που τους αρέσκουν. Εν θλιβερό όταν τούντο πράμα το προσωρινό πάει τζιαι πάει γιατί έν έσχιεις τρόπο ή εν σου φκαίνει να κάμεις τζιείνο που θέλεις. Ούλλοι καρτερούν να αλλάξει κάτι, ούλλοι θέλουν κάτι άλλο. Πρέπει να βρεθεί ο τρόπος..
Γερμανοί - Έλληνες. Βίντεο που έκαμε γερμανικό περιοδικό για τον Βαρουφάκη.
Ακούοντας προχτές για τη στάση εργασίας των πολλά σημαντικών πρώτων βοηθειών των νοσοκομίων μας αθυμήθηκα μια περιπέτεια που είχαμε με την γεναίκα μου πριν κάποιους μήνες.

Είσχιε ένα άσχημο πόνο στο στομάσσιη τζιαι είπα να την πάρω πρώτες βοήθειες. Συνήθως αμά θέλουμε γιατρό πάμε ιδιώτη αφού καλύφκει το η ασφάλεια αλλά είπα τούντη φορά να πάμε στο νοσοκομείο που εν κοντά μας.

Έπήαμε στο νοσοκομείο, εν είσχιε κανένα να γραφτούμε τζιαί ο νοσοκόμος είπε μας να της πιάσει την πίεση της όσπου να έρτει η κοπέλλα. Εφάμε κανένα τέταρτο όσπου να γραφτούμε, διά μου τζιαι ένα χαρτί που έγραφε πάνω 10 ευρώ τζιαι λαλεί μου "κάτσετε". Εν έδωκα σημασία τι εν τζιήνο το χαρτί τζιαι έβαλα το ολόισια στη τζιέπη μου γιατί ενόμιζα πως εν η χρέωση, για να μας πει να κάτσουμε εκατάλαβα πως πρέπει να πιερώννεις όταν ποστπαστείς, πριν να φύεις.
Εκαρτερούσαμε κανένα μισάωρο, επήα τζιαι "ενόχλησα" να δώ πότε εννα μας φωνάξουν μέσα. Είπαν μου να καρτερούμε. Μετά που κανένα τέταρτο εξαναρώτησα, είπαν μου πως είμαστε οι επόμενοι.

Μπαίνουμε μέσα τζιαί καρτερούμε τζιαμέ που καρτερά ο κόσμος να τον βάλουν στα κρεβάθκια, είσχιε καμία δεκαρκά αρρώστους που εκαρτερούσαν, Εκαρτερούσαμε τζιαμέ αλλο κανένα δεκάλεπτο χωρίς να διά σημμασία κανένας σε κανένα. Ένας κύριος λαλεί μας "πηαίννετε πιάστε τζιήντο κρεβάτη τζιαμέ που εν έσχιει κανέναν γιατί αν καρτεράτε να σας πουν, εν θα τελειώσετε ποττέ". Επήαμεν τζιαι εσταθήκαμε τζιαμέ στο όφκερο κρεβάτι, είχα λλίην ένοια να δώ αν μας ζαωδεί κανένας, άμπα τζιαι εγελάσαμε κανενοιού, να του δώκω το κρεβάτι. Εκαρτερούσαμε τζιαι τζιαμέ λλίη ώρα χωρίς να μας δώκει κάποιος σημασία. Τελικά έρεσσεν ένας γιατρός τζιαι εσταμάτησα τον τζιαι είπα του, "γιατρέ να μας δείτε τζιαι εμας;" τζιαί λαλεί μου με ένα απαθές τρόπο "ναι τι εσυνέβεί;" ποτζή ποδά εξηγηθήκαμε τζιαί λαλεί μας "μα εντζιαι μπορώ να εξετάσω έτσι, το κρεβάτι εν ξύστρωτο" (άρκεψα να νευριάζω), λαλώ του "ξέρεις που έσχιει σεντόνια να το στρώσω;" τζιαι λαλεί μου, "εννα έρτει νοσοκόμος" τζιαι έφυε.

Καρτερούμε, ρέσσουν νοσοκόμοι, σταματώ έναν, λαλώ του "συγνώμη ξέρεις που έσχιει σεντόνια να στρώσω; ο γιατρός εν εξετάζει αν δεννεν στρωμένα" λαλεί μου "ναι ναι, τώρα να φέρω να στρώσω". Καρτερούμε.. έρκεται τζιαί στρώνει.. Καρτερούμε... ο γιατρός κάθεται στο κομπιούτερ, διώ του λλίο τσιάνς, τίποτε. Πάω λαλώ του, "γιατρέ εστώσαν μας το κρεβάτι, να έρτεις να την εξετάσεις;"

Έρκεται, είμαστε στο σημείο που ο μεγάλος επιστήμον θα ξεδιπλώσει τις γνώσεις του για να κάμει το θαύμα τζιαι να γιατρέψει την ασθενή, Οϊ εν υπερβάλλω, έτσι εγίναν τα πράματα:

Φκάλλει το στηθοσκόπιο, τζίζει το στα πλευρα τις (;;;) για 1 δευτερόλεπτο, φεύκει το τζιαι λαλεί μας "εν γαστρίτιδα τζιαι εννα γινεί ίωση, έννα σου βάλω ωρό" τζιαι φέυκει.

Αμέσως έρκεται ένας νοσοκόμος, τζιαι φωνάζει κάποιου άλλου να φέρει τον ωρό. Ερωτήσαμεν τον να μας πει τι έσχιει μέσα ο ωρος τζιαί είπεν μας buscopan, είπαμε του ότι έχουμε έσσω χάπια buscopan αν γίνεται να τα πιεί τζιήνα τζιαι κανεί. Λαλεί μας, "εε ναί αν δεν θέλετε την χορήγηση του γιατρού" τζιαί αμέσως φωνάζει το γιατρό, έρκεται βουρητός "τι συμβαίνει;" λαλεί το θιγμένο καθίκη "εν θέλετε τον ωρό;" λαλώ του "οϊ είμαστε ήδη 1μιση ώρα δαμέ, εννα μείνουμε αλλο μιαν για τον ωρό; αφού νοιώθει καλύτερα, εννα πειί το χάπι", "καλά" λαλεί μας "όπως θέλετε".

Πριν να φύουμε διώ του την αίτηση της ασφάλειας να την υπογράψει για να κάμω claim τζιείνα τα 10 ευρώ που εννα πιερώσω. Γυρίζει τζιαι θωρεί με με ένα μισησμένο ύφος τζιαι λαλεί μου "Μα σοβαρομιλας; Εφαντάστηκες τωρα τούτοι ούλλοι που εν δαμέ να φέρει ο καθένας τζιαί που μιάν κόλλα να του γράψω; Πόσην ώρα εννα φάμε;"  Γιατί χωρίς την κόλλα μου, εξυπηρετά τον κόσμο άψε σβήσε ο καραγκιόζης, εφόρτωσα καμπόσο τζιαί είμουν στο τσακ να αννοίξω τον βόθρο τζιαι θα τον έπαιρνε ο θκιάολος, τέλος πάντων άντεξα. Εσυμπληρώσε την κόλλα, μάχουμαστε να φύουμε, προς την έξοδο φωνάζει μας ένας γέρος που ένα φορείο "γυρίστε με πλευρό γιέ μου τζιαί πονώ πολλά, εν με ακούει κανένας", βάλλω τους μια φωνή να έρτουν να βοηθήσουν τζιαι ακούω έναν νοσοκόμο να φωνάζει που τον διάδρομο "άιστον τζιαμέ, εννα τον κανονίσω εγιώ", ο γέρος επαούρηζε...

Τελειώνουμε, φκάλλω το χαρτί που έγραφε 10 ευρώ, πάω να το πάρω να πιερώσω, λαλεί μου η γεναίκα τζιαμέ στην είσοδο, "μα τζιείνον το χαρτί εν απόδειξη, σημαίνει ότι επιέρωσες" λαλώ της "καλά, άμα επιέρωσα, πάει πάει" τζιαι έφυα!


Εν ξαναπατώ στο γουμά σας!

Σκέψεις για το 14. Τον χρόνο που επέρασε εγύριζα με ένα φορτωμένο νου, μια κκελλέ κουττούτζιη, ένα κορμί κουρασμένο τζιαί σε άμυνα. Είχα πολλές φορές κατσουφκιασμένο βλέμμα τζιαι νεύρο στο δειν.. είπαν μου. Είχα αθρώπους να με έχουν στόχο τζιαι πολλά βέλη να βρίσκουν το στόχο τους, κουβέντες πίσω που την ράσσιη  τζιαι μασσιαιρκές.. έσυρα τζιαί εγώ βέλη μα τες παραπάνω φορές εν μου έκατσε, καλύττερα φυσικά.
Γιατί οι ανθρώποι χρειάζουνται προκαθορισμένες διαδικασίες; Εν μου αρέσκουν τα "πρέπει" εκνευρίζουν με, νιώθω αμήχανα αμά είμαι με παρέα νεαρών τζιαί η κάθε τους κουβέντα έσχιει μέσα τζιαι τρία πρέπει που εν θα ήταν πρέπει αν δεν ήταν πρέπει πρώτα για τζίηνους.

Εγλέπετε τους δράκους της Khaleesi, από το S04E06, σύντομη επίδειξη δύναμης:


Φκαίνεις που τους 4 τοίχους τζιαι π' ομπρός που την οθόνη που σου καψαλίζει τον εγκέφαλο, θωρείς ένα ολοκάθαρο ουρανό.
Σκολάνεις τζιαι έσχιει φως. Έσχιει καλλύτερο πράμα;
Πριν 1 ώρα έβρεχε τώρα ησύχασε. Που την μια σιόνι ο τζιαίρος, που την άλλη συννεφκιά. Χαντακωμένος ο τζιαίρος.. Όπως ακριβώς μας ταιρκάζει.